【I-chu story】真紅の絲の縁 ep.2

真紅の絲の縁 〜クリムゾンフィル〜

ด้ายแดงบริสุทธิ์ ~ Crimson Fill ~ 

ep. 2

ep 1 ➜ 【I-chu story】真紅の絲の縁 ep.1 

ep 3 ➜ 【I-chu story】真紅の絲の縁 ep.3

ep 4 ➜ 【I-chu story】真紅の絲の縁 ep.4

.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•

~ในสวน~

มิโอะ :

"....."

บัน :

" มิโอะ！！"

เคียวสุเกะ : 

" มิโอะคุง！！เป็นอะไรหรือเปล่าครับ！？"

มิโอะ :

"？"

บัน :

" ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่มั๊ย！？"

" ก็เคียวสุเกะน่ะ บอกว่า มิโอะกำลังแย่ーーมิโอะ？？"

ยิ้มหวาน

บัน :
" ย่ะ ยิ้มทำไมน่ะครับ.....？"

มิโอะ :

" สวัสดีครับ บันซัง ♪ "

บัน :

" อะ เอ๋！？ สวัสดีครับ！？"

" เกิดอะไรขึ้นน่ะ กินอะไรแปลกๆเข้าไปเหรอ....."

เคียวสุเกะ : 

" น่ะ นี่มัน.....！"

บัน :

" อะ ไรเหรอ เคียวสุเกะ！！นึกอะไรออกงั้นเหรอ！？"
เคียวสุเกะ : 
" .....อาจจะสมองกระทบกระเทือน "
" เพราะโดนสมุดรายชื่อนักเรียนกระแทกหัวอย่างแรงก็ได้นะ..... "

บัน :
" เอ๋！？ดูๆแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าบาดเจ็บเลยนี่นา..... "

" เรื่องแบบนั้นน่ะ เป็นไปได้ด้วยเหรอ！？ "
เคียวสุเกะ : 
" ฮึๆๆ..... เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยๆในโลกมังงะอ่ะนะ "
บัน :
" ทำไมถึงทำท่าทางเหมือนชำนาญขนาดนั้นล่ะ！ "
" ถ้านั่นเป็นสาเหตุจริงๆล่ะก็ ฉันควรทำไง.....！"
เคียวสุเกะ : 
" อืーม..... ก็มีข้อสรุปที่ว่า.... "
" ส่วนใหญ่แล้ว ก็จะฟาดซ้ำลงไปที่เดิมน่ะ "
" แต่เดี๋ยวนี้ พล็อตแบบนั้นน่ะ มันจำเจเกินไปแล้ว "
" กระแสหลักในตอนนี้คือ ถึงจะโดนฟาดซ้ำไป "
" ความทรงจำก็ไม่กลับมา แต่แค่รู้สึกเจ็บเท่านั้นเอง "
บัน :
" กระแสหลัก มันคืออะไรกัน！"
" ฉันอยากจะช่วยมิโอะ มากกว่ามาฟังเรื่องพรรค์นั้นนะ！！"

เคียวสุเกะ : 

" ข่ะ เข้าใจแล้วครับ！"
" ผมจะลองหาวิธีแก้ไขจากหอสมุดโอตาคุในหัวนะครับ ！"
" ーー เริ่มค้นหาได้"
".......... "
บัน :
" .......... ก่ะ การค้นหา คืบหน้าบ้างหรือเปล่า？"
เคียวสุเกะ : 
" .......... ม่ะ ไม่ไหวครับ~~~！"
" เงื่อนไขแบบนี้ ใช้ได้กับแค่ตัวละคร 2D เท่านั้นแหละครับ！"
" วิธีการแก้ปัญหาอะไรนั่นน่ะ ไม่รู้หรอกครับ~！"

บัน :
" บ่ะ แบบนั้นมัน~！มันต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว！！"
เคียวสุเกะ : 
" ถึงจะบอกว่า อะไรซักอย่าง ก็เถอะ..... ฮึๆๆ....."

ปิโรริโรริน

เคียวสุเกะ : 
" หวา！ArS กรีน ผู้รับ emergency ของผมไว้ "
" ชิกิตี้ โทรมาล่ะครับ！"
" ชิกิตี้！จริงๆแล้วมีเรื่องーー "

ชิกิ :
" เคียวจัง อยู่ไหนน่ะ！ไม่มีเวลาแล้วนะ จะได้เวลาถ่ายทำแล้ว！？"
เคียวสุเกะ : 
" จ๊ากー！！ลืมไปซะสนิทเลย！ต่ะ ตอนนี้กำลังไปครับ！"
" จะวิ่งไปเดี๋ยวนี้เลยครับ！！"

ปี๊ป

เคียวสุเกะ : 
" .....ขอโทษนะครับ คือต่อจากนี้มีงานน่ะ.....แต่ว่ามิโอะคุงก็....."
" อ๊า ดันบอกชิกิตี้ไปว่า จะไปเดี๋ยวนี้ ซะแล้วด้วยอ่ะ....."
บัน :
" ไม่เป็นไรหรอก ให้ความสำคัญกับงานก่อนเถอะ "
" ตรงนี้ เดี๋ยวฉันจะทำอะไรซักอย่างเอง "
เคียวสุเกะ : 
" จริงเหรอครับ？เอ่อ ต้องขอโทษจริงๆนะครับ！"
" ขอฝากมิโอะคุงด้วยนะครับ！"
บัน :
" วางใจได้เลย！ก็ ไปดีมาดีนะ！"
เคียวสุเกะ : 
" คร้า〜บ "

ฟิ้ว

บัน :
" .....เฮ้อ ถึงจะพูดว่า วางใจได้เลย ก็เถอะ "
มิโอะ :
" คุยกันเสร็จแล้วเหรอครับ？"
บัน :
" อืม.....มิโอะ เป็นอะไรไปน่ะ "

มิโอะ :
"？ผมก็ปกติดีนะ？มีอะไรแปลกไปงั้นเหรอครับ？"
บัน :
" เฮ้อ~~~..... "

.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•

~ห้องเรียน~

แกร๊ก

บัน :
" ..... "

อิทเซย์ :
" เกิดอะไรขึ้นน่ะ บัน หน้าหมองมาเชียว"
ฟุตามิ :
" อะฮะฮะ จริงด้วย มีออร่าเหมือน..... เหนื่อยหน่ายในชีวิตเหลือเกิน ออกมาด้วยล่ะ "
ทาคามิจิ :
" นายไหวหรือเปล่า？ถ้ามีเรื่องอะไรล่ะก็ จะปรึกษาพวกเราก็ได้นะ "
บัน :
" ทาคามิจิ..... นั่นน่ะ พูดจริงหรือเปล่าครับ？"
ทาคามิจิ :
"？เออ ถ้าแค่เป็นที่ระบายปัญหาของอีกฝ่ายล่ะก็นะ "
" ฉันไม่ใช่คนใจจืดใจดำซักหน่อย "
ฟุตามิ :
" แหมๆ~ สังหรณ์ใจว่าเป็นอะไรแบบที่ข้าเป็นใหญ่ล่ะ "
อิทเซย์ :
" .....ในเวลาแบบนี้ ลางสังหรณ์ของฟุตามิ มักจะถูกอยู่บ่อยๆนะ "
ทาคามิจิ :
" .....แล้ว มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ？"
บัน :
" จริงๆแล้วอ่ะนะ..... "

มิโอะ :
" อ๊ะ อิทเซย์ซัง ฟุตามิซัง ทาคามิจิซัง♪ สวัสดีครับ "
อิทเซย์ & ฟุตามิ & ทาคามิจิ :
"！？"
ทาคามิจิ :
" ค่ะ ใครน่ะ.....！？"
ฟุตามิ :
" ไม่ใครไม่อะไรทั้งนั้นแหละ มิโอะคุงสินะ.....？"
" แต่ก็ ต่างจากมิโอะคุงที่ฉันรู้จักอยู่นิดหน่อยแหะ ไม่สิ ต่างกันเยอะเลยต่างหาก！"
ทาคามิจิ :
" บัน..... เกิดอะไรขึ้นกับเจ้านี่น่ะ.....！！"
บัน :
" เกิดอะไรขึ้น แล้วทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับ.....！"
" พอรู้ตัวอีกที ก็กลายเป็นแบบนี้แล้วอ่ะ..... ช่วยหน่อยสิครับ！！"
อิทเซย์ :
" ถึงจะขอให้ช่วยก็เถอะ..... "
มิโอะ :
ยิ้มหวาน
ฟุตามิ :
" อุหวา ยิ้มใหญ่เลยล่ะ！"
" มิโอะคุงคนนั้น ที่ปกติไม่เคยทำตัวเชื่องด้วยเลยเนี่ยนะ "
ทาคามิจิ :
" ไม่อยากยุ่งกับความซื่อตรงแบบนี้เลยแหะ..... "
บัน :
" ไหนบอกว่าจะช่วยรับฟังปัญหา ไม่ใช่เหรอครับ！"
ทาคามิจิ :
" ก็พูดหรอก ที่ว่าจะรับฟังปัญหาน่ะ..... "
ฟุตามิ :
" อ๊าาา ฉันกลัวมากเลย มือเริ่มสั่นแล้วอ่ะ..... "
" ถ้าไม่ระวังล่ะก็ เดี๋ยวนามะจังจะหล่นลงไปーーอ๊ะ"

กลิ้ง

ฟุตามิ :
" น่ะ นามะจัง กลิ้งไปตรงเท้าของมิโอะคุงแล้ว.....！"
อิทเซย์ :
" เจ้าบ้า！ทำอะไรลงไปน่ะ ฟุตามิ！"
มิโอะ :
" .....ฟุตามิซัง "
ฟุตามิ :
" ครับบบบบบ！！ "
มิโอะ :
" ทั้งๆที่เป็นหน้าหนาวแท้ๆ แต่มาสคอตตัวนี้เนี่ย ไม่ใส่อะไรเลย น่าสังสารจังเลยเนอะ "
ฟุตามิ :
" เอ๋？น่ะ นั่นสินะ.....？"
มิโอะ :
" ดังนั้น ผมจะให้เสื้อผ้าเป็นของขวัญแก่เด็กคนนี้นะครับ♪ "
ฟุตามิ :
" แหงะ！？ม่ะ ไม่ต้องหรอก！ไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้！"
" ไม่เป็นไรจริงๆ รีบๆคืนมาเถอะ！"
( ก่อนหน้านี้ก็เคยพูดว่า อยากเห็นนามะจัง ใส่ชุดเกราะต้องคำสาปที่ดูน่ากลัวๆ )
( เพราะว่าเคยปล่อยให้ใส่ไปแล้วนั่นแหละ มันกระเทือนใจอย่างแรงเลยอ่ะ〜！)
มิโอะ :
" ไม่เป็นไรหรอกครับ แป๊ปเดียวก็เสร็จแล้วล่ะ กรุณาเชื่อมือผมเถอะครับ "
" นี่แน่ะ〜〜！"
ฟุตามิ :
" อ๊าาา！นามะจัง มัน.....？"
มิโอะ :
" ฮึๆ เพราะว่ามันทำหน้าตาน่ารักมากๆเลย "
" ก็เลยลองให้ใส่ชุดเจ้าสาวน่ะครับ "
" ชอบหรือเปล่าครับ "

ฟุตามิ :
" ว้าว....นามะจัง มัน....น่ารักสุดๆไปเลย！！"
" ขอบใจนะ มิโอะคุง！"
มิโอะ :
" ฮึๆ ไม่เป็นไรครับ "
" ผมน่ะ ชอบที่จะทำให้ ฟุตามิซังกับนามะจังซัง ยิ้มออกมานี่นา "
ฟุตามิ :
" มิโอะคุง〜！！จะเก็บเป็นอย่างดีเลย！จะรักษาไว้ดีๆเลยล่ะ〜！"
มิโอะ :
" ฮึๆ ฟุตามิซัง ไม่ต้องร้องไห้ถึงขนาดนั้นก็ได้ครับ "
" ก็แค่ทำเรื่องธรรมดาๆในฐานะเพื่อนเท่านั้นเองครับ "
อิทเซย์ :
" เพื่อน งั้นเหรอ....？"
มิโอะ :
" ครับ！ทั้งอิทเซย์ซัง ทั้งฟุตามิซัง และทาคามิจิซังด้วย "
" ทุกทู้ーกคนน่ะ เป็นเพื่อนที่ผมรักมากที่สุดเลยล่ะครับ♪ "
อิทเซย์ & ฟุตามิ & ทาคามิจิ :
"！！"

ทาคามิจิ :
" บัน ปล่อยให้เป็นแบบนี้ ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ？ "
อิทเซย์ :
" เออ ถ้าเป็นหมอนี่ในตอนนี้ล่ะก็ คงจะไม่หาโอกาสร่ายมนต์ดำใส่ด้วย.... "
ฟุตามิ :
" ก็ช่วยทำให้นามะจังน่ารักขึ้นด้วยนี่นา！！"
บัน :
" แบบนั้นไม่ดีครับ！ยังไง๊〜〜 ก็ไม่ดี！！"
อิทเซย์ :
" ทำไมนายว่าไม่ดี ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ "
" ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ นายนั่นแหละ ที่จะสงบสุขดี ไม่ใช่เรอะ？"
ทาคามิจิ :
" นายเป็นคนที่โดนแกล้งบ่อยที่สุด ใช่ป่ะ？"
บัน :
" น่ะ นั่นมันก็.... แต่ไม่ดีก็คือไม่ดีครับ！"

แกร๊ก！

??? :

" พูดได้ดีนี่ บัน！"

อิทเซย์ :
" คราวนี้อะไรอีกล่ะ....？"

โคโคโระ :
" ได้ยินเรื่องที่คุยกันเมื่อตะกี้แล้วล่ะ ฉันจะร่วมด้วยช่วยอีกแรงก็แล้วกัน "
" มานี่สิ บัน！" 
บัน :
" เฮ้ยยยย！？เดี๋ยวสิ โคโคโระ！"
" จู่ๆก็เข้ามาดึงแขน ช่วยปล่อยทีเถอะ！"
มิโอะ :
" อ๊ะ บันซัง！จะไปไหนเหรอครับ？ให้ผมไปด้วยคนสิ！"

ตุบตับๆๆ....

ฟุตามิ :
" ....ไปกันซะแล้วสิ "
ทาคามิจิ :
" แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย？"
อิทเซย์ :
" ก็นะ อะไรก็ช่าง ในเมื่อไม่เกี่ยวกับพวกเรา ก็อย่าเข้าไปยุ่งเลย "
ฟุตามิ & ทาคามิจิ :
" เห็นด้วย "
ฟุตามิ :
" บันคุง สู้ๆ！！จะเป็นเงาที่ตามให้กำลังใจก็แล้วกันนะ！"
อิทเซย์ :
" ....ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ โคโคโระเองก็ห่วงเพื่อนพอสมควรเลยนะนั่น "
ฟุตามิ & ทาคามิจิ :
" จริงด้วยสิ.... "

- ep.2 end -

.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•

จบไปอีกตอนแล้วค่ะ! ยาวเหลือเกินนนนน 

แถมตัวละครเพียบเลยด้วย _(´ཀ`」 ∠)_

สำหรับตอนนี้ เราก็ได้เห็นมิโอะโหมดเทนชินะคะ

แล้วก็เป็นตอนที่เรากรี๊ดมากค่ะ 

โดยเฉพาะตรงที่ มิโอะกับฟุตามิคุยกัน

เมนM และ เมนF กำลังหัวเราะด้วยท่าทางมีความสุข

//ตามอย่างสงบ (♥ˊ艸ˋ♥)

และต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น!? 

โปรดติดตามชมตอนต่อไปนะค้า

【I-chu story】真紅の絲の縁 ep.1

真紅の絲の縁 〜クリムゾンフィル〜

ด้ายแดงบริสุทธิ์ ~ Crimson Fill ~ 

ep. 1

ep 2 ➜ 【I-chu story】真紅の絲の縁 ep.2

ep 3 ➜ 【I-chu story】真紅の絲の縁 ep.3

ep 4 ➜ 【I-chu story】真紅の絲の縁 ep.4

.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•

มิโอะ :

" ลัลลาลัล ลัลล〜า ♪ "

" จากนั้น ตรงนี้ก็ทำแบบนี้ๆ......อะฮะ สมกับที่เป็นผมจริงๆ "

" เสร็จสมบูรณ์แล้วล่ะ.....！"

" ฮึๆๆ กริมมัวร์ที่ผมสั่งมา จากร้านมนต์ดำーー"

" มีวงเวทย์โบราณถูกบันทึกไว้....."

" 『ถ้อยคำรักแห่งโชคชะตาที่ถูกบรรเลงออกมา Destiny・Amore Porale』"
" และผลของเวทย์นี้คือ ผู้ที่เข้าไปอยู่ในวงเวทย์ "
" จะเป็นดั่งเทวดา ที่ถวายความรักและความเมตตา ให้แด่คนแรกที่เห็น"
" จะใช้สิ่งนี้ ทำให้ท่านเอวา เป็นท่านเอวาของผมคนเดียวยังไงล่ะ..... "
" ฮึๆๆ.....  ฮึฮะๆๆฮ่า！"
" ดีーล่ะ เสร็จแล้ว！ต้องรีบเอาวงเวทย์นี้ไปวางไว้กลางสวนแล้วล่ะ！"
" ฮึๆ ช่วยรออีกซักประเดี๋ยวนะครับ ท่าน・เอ・วา ♪ "

.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•

~ในสวน~

มิโอะ :
" ดีล่ะ เท่านี้ก็เตรียมพร้อมแล้วล่ะ！ "

( วงเวทย์เริ่มออกฤทธิ์แล้ว ก็ได้ร่ายคำสาปใส่ไว้ด้วยนะ )
( ถ้าใครเข้ามาอยู่ในวงเวทย์ล่ะก็ เวทย์นั้นจะเป็นผลทันที )
" ที่เหลือก็แค่ รอให้ท่านเอวา มา.....！ "
( หวา~ ทำไงดี！ เตรียมสนุกมากเกินไปจนตัวเริ่มสั่นซะแล้วสิ！)
( อีกนิดเดียว ท่านเอวาก็จะกวายเป็นของผม.....！)
( พักนี้มีหลายคนที่เข้ามาเจ๊าะแจ๊ะกับท่านเอวา เยอะเกินไปแล้ว！)
( ต้องทำให้เห็นชัดๆไปเลยว่า ท่านเอวาน่ะ เป็นของใคร)

" ก็เพราะว่า ท่านเอวาน่ะ เป็นของผมยังไงล่ะ..... "

( ตลอดมาจนถึงตอนนี้ และต่อจากนี้ไปーー)

" .....ตอนนี้เวลา 14 นาฬิกา 55 นาที "

" ผมขอให้ท่านเอวามาที่นี่ตอน 15 นาฬิกา ใกล้แล้วสินะ..... "

" อ๊ะ ใช่แล้ว ขั้นตอนสุดท้าย ต้องเอาสิ่งนี้วางลงไปด้วย "

" ดอกสโนว์ดรอปที่ท่านเอวา ชอบที่สุด..... "

" เท่านี้ ท่านเอวาต้องเข้ามาในวงเวทย์อย่างแน่นอน..... "

" ฮ้าาา..... ท่านเอวา ยังไม่มาอีกเหรออออ..... "

" ถ้าท่านเอวากลายเป็นของผมด้วยวงเวทย์นี้ล่ะก็..... "

.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•

~ในมโนมิโอะ(?)~

บัน :

" ท่านเอวา ทำไมล่ะครับ！ทำไมถึงจะทิ้งฉันไปล่ะครับ.....！"

เอวา :

" ขอโทษนะ..... ข้าน่ะ ปกปิดมาโดยตลอด..... "

บัน :

" ปกปิด อะไรนะ.....  แล้วเป็นใครกัน！？"

เอวา :

" ใจของข้าน่ะ มอบให้มิโอะไปแล้ว "

บัน :

" มอบให้มิโอะไปแล้ว.....？"

มิโอะ :

" ท่านเอวา ！"

เอวา :

" มิโอะ..... รอมานานแล้วสินะ "

มิโอะ :

" ไม่เป็นไรหรอกครับ ท่านเอวา "

" ผมน่ะ ถ้าเพื่อท่านเอวาแล้ว ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ก็จะรอต่อไปครับ！"

เอวา :

" ฮึ..... เป็นเด็กดีจริงๆ！"

" เช่นนั้นก็ มุ่งสู่โลกใหม่ไปด้วยกันเถอะ "

มิโอะ :

" ครับ！จะติดตามไปทุกที่เลยครับ！ "

บัน :

" เดี๋ยวสิ มิโอะ！ฉันเองก็อยากจะตามไปด้วยเหมือนกันนะ！"

มิโอะ :

" หึ！ เรื่องนั้นมันต้องไม่ได้อยู่แล้วแหละ！"

" เพราะว่า ที่ที่จะไปต่อจากนี้ เป็นโลกของผมกับท่านเอวาเท่านั้นยังไงล่ะ"

" บันน่ะ ยืนส่งเงียบๆอยู่ตรงนั้น "

" แล้วมองการเริ่มเดินทางสู่โลกใหม่แห่งรักของพวกเราซะเถอะ！"

บัน :

" บ่ะ แบบนั้นมัน~！！เดี๋ยวก่อนสิ มิโอะ！"

เอวา :

" เหมือนว่าเวลาแห่งการแยกจาก จะมาถึงแล้วล่ะนะ บัน！"

บัน :

" ท่านเอวา..... ท่านเอวา~~~！！"

.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•

~ในสวน~

มิโอะ :

" อ๊า พอเถอะ！นึกออกได้อย่างชัดเจนเลยล่ะ หน้าบันตอนเจ็บใจน่ะ！！"
ซามี่ :
" ฮูกー！"
มิโอะ :
" อ๊ะ เสียงซามี่นี่นา！ก็หมายความว่า ท่านเอวามาแล้ว！？"
" ーー อ้าว？？ แค่ซามี่เหรอ.....？ท่านเอวาล่ะ.....？"
ซามี่ :
" ฮูก？？ "
มิโอะ :
" ทำไมล่ะ ท่านเอวา..... ทั้งๆที่สัญญาไว้แล้วแท้ๆ..... "
" อ๊ะ ซามี่！ ไม่ได้นะ！ดอกไม้นั่นน่ะ เตรียมไว้เพื่อท่านเอวาต่างหาก！"
" เด็กดีๆ คืนให้ผมนะ.....  อ๊ะ "
" แย่แล้วーーーーー！！！"

.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•

~ในอาคาร~

เคียวสุเกะ : 
" เฮ้อ.....โปรดิวเซอร์ซัง วานให้ช่วยขนสมุดรายชื่อนักเรียนทั้งหมด ไปไว้ที่ห้องเอกสาร"
" .....หนักพอสมควรเลยนะครับ เจ้านี่เนี่ย....."
" .....เอาเถอะ ต้องเป็นโชคชะตาอะไรซักอย่างแน่ๆ "
" ที่ผมเดินผ่านไป ตอนที่โปรดิวเซอร์ซังกำลังจะขนของเพียงลำพัง..... ฮึๆ "

พรืด

เคียวสุเกะ : 
" อุหวาー！ทำไมพอคิดอะไรแล้ว ถึงได้ลื่นล้มในที่ที่ไม่มีอะไรได้ล่ะเนี่ยーーー！！"

ตุ้ーーーบ

เคียวสุเกะ : 
" เจ็บๆ..... อ๊ะ สมุดรายชื่อนักเรียนไม่อยู่แล้ว！？ "
" หายไปไห.....อ๊าาา！นอกหน้าต่าง！เผลอโยนออกไปซะแล้วอ่ะーー！"
" .....อ่าว？มีใครล้มอยู่ข้างๆสมุดรายชื่อนักเรียนด้วย "
" ..... นั่นมัน มิโอะคุง.....？"

.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•

~ในสวน~

พั่บๆๆๆๆ

มิโอะ :
"！！"

ตู้ーーーーーーーーーーーม！！！！！！

.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•

~ในอาคาร~

บัน :
" อืม~ กะแล้วเชียวว่า เนื้อไก่ในประเทศเนี่ย อร่อยจังน้า~ "


ตู้ーーーーーーーーーーーม！！！！！！

บัน :
" อุหวา！？！？！เมื่อกี๊เสียงอะไรน่ะ！？ น่าจะดังมาจากในสวนสินะーー"

ผ่าง

บัน :
" อุหวา！？มีอะไรเหรอ เคียวสุเกะ ดูรีบร้อนเชียว "

เคียวสุเกะ : 
" อ๊ะ บันคุง！！ ย่ะ แย่แล้วล่ะครับ！"
" เพราะความประมาทของผม ทำให้มิโอะ.....！"

บัน :
" เกิดอะไรขึ้นกับ มิโอะ เหรอ.....？ "
เคียวสุเกะ : 
" มันก็..... ไม่สิ ไว้เล่าทีหลังแล้วกัน！！"
" ตอนนี้ รีบไปหามิโอะกันเถอะ！！"
บัน :
" ข่ะ ครับ！！"
( มิโอะ..... เกิดอะไรขึ้นกับนายน่ะ.....？ )

- ep.1 end -

.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•

จบไปแล้วหนึ่งตอน ปรบมือ~!!!! แปะๆๆๆๆๆ

สวัสดีค่ะ แปลเพลงบ่อยเบื่อแล้ว รอบนี้เลยเอาสตอรี่ของไอจูมาแปลค่ะ

ที่เลือกสตอรี่บทนี้ เพราะว่าเป็นอีเว้นท์ของมิโอะนี่แหละค่ะ 55555

สำหรับตอนแรก ก็จบได้ค้างสุดๆ

เกิดอะไรขึ้นกับมิโอะกันแน่!? วงเวทย์นั้นจะเป็นผลหรือเปล่า???

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ... ^^

【lyrics】そよかぜの唄《SOARA》

そよかぜの唄

soyo kaze no uta

บทเพลงของลมเอื่อยๆ

花鳥風月シリーズ「風」

unit : SOARA

vocal : 

☁ Ohara Sora（CV : Toyonaga Toshiyuki）

☁ Arihara Morihito（CV : Ono Yuuki）

☁ Kagurazaka Soshi （CV : Furukawa Makoto）

☁ Munakata Ren（CV : Murata Taishi）

☁ Nanase Nozomu （CV : Sawashiro Chiharu）

(Official Site：ALIVE)

.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•

砂に埋もれて　乾いた色の
ねむる貝がら　数え
すりむいた膝　潮水しみて
顔をしかめた
suna ni umorete kawaita iro no
nemuru kaigara kazoe
surimuita hiza shiomizu shimite
kao wo shikameta
นับจำนวน เปลือกหอยสีแห้งๆ
ที่หลับใหล และถูกฝังอยู่ในผืนทราย
หัวเข่าที่เป็นแผลถลอก เจ็บแสบด้วยน้ำทะเล
จนต้องทำหน้ามุ่ย

いつか　日が暮れるまで（君のとなりで）
遊んだ声が（なつかしくなって）
海の向こうで（波にゆれて）
まだ　聽こえるよ
itsuka hi ga kureru made (kimi no tonari de)
asonda koe ga (natsukashiku natta)
umi no mukou de (nami ni yurete)
mada kikoeru yo
ซักวันหนึ่ง จนถึงยามอาทิตย์อัสดง (จะอยู่เคียงข้างเธอ)
เสียงที่เล่นกันนั้น (ช่างน่าคิดถึงจริงๆ)
อีกฟากฝั่งของทะเล (มีคลื่นซัดสาด)
ยังคง ได้ยินเสียงนั้นนะ

風が僕らを　ここに集めて
見せた夢と　君の笑顔が
ただ　まぶしくて　心惹かれる
今も同じ　風は吹いてるから
kaze ga bokura wo koko ni atsumete
miseta yume to kimi no egao ga
tada mabushikute kokoro hikareru
ima mo onaji kaze ha fuiteru kara
สายลมพัดพาพวกเรา มารวมกัน ณ ที่แห่งนี้
ความฝันที่เผยออกมา กับรอยยิ้มของเธอ
มันช่างเจิดจ้า และจับใจเหลือเกิน
ตอนนี้ก็เหมือนกัน สายลมยังคงพัดผ่านมา

太陽の下　サンダル脱いで
けとばし合った　水辺
首から下げた　カギを失して
歩いて帰った
taiyou no shita sandaru nuide
ketobashi atta mizube
kubi kara sageta kagi wo shitsishite
aruite kaetta
ใต้ดวงตะวัน ถอดรองเท้าแตะออก
ริมฝั่งที่คลื่นสาดกระเซ็น
สูญเสียสิ่งสำคัญไป
แล้วคอตกเดินกลับมา

なぜか　黙ったままで（そばにいるのに）
そろえた歩帰-ほはば-（はぐれないように）
ひぐらしの音は（夏を呼んで）
まだ　聽こえるよ
naze ka damatta mama de (soba ni iru noni)
soroeta hohaba (hagurenai you ni)
higurashi no ne ha (natsu wo yonde)
mada kikoeru yo
ทำไมถึงเก็บเงียบไว้ล่ะ (ทั้งๆที่อยู่ข้างๆแท้ๆ)
ย่างก้าวที่ไปพร้อมๆกัน (ราวกับจะไม่พรากจากกัน)
เสียงจั๊กจั่ก (เพรียกหาฤดูร้อน)
ยังคง ได้ยินเสียงนั้นนะ

風が僕らを　ここに集めて
かおる息吹き　運んでくれた
流れ　流れて　過ぎ去る舟と
雲の行方　風は知ってるから
kaze ga bokura wo koko ni atsumete
kaoru ibuki hakonde kureta
nagare nagarete sugi saru fune to
kumo no yukue kaze ha shitteru kara
สายลมพัดพาพวกเรา มารวมกัน ณ ที่แห่งนี้
ทั้งพากลิ่นหอมที่มีชีวิตชีวามาด้วย
ลอยไปสิ ลอยต่อไป ผ่านเรือลำนั้นไป
ทิศทางของเมฆนั้น มีแต่ลมเท่านั้นที่รู้

貝がらはもう　空っぽだけど
まぶたを閉じて　耳すませば
ほら　聽こえるよ
kaigara ha mou karappo dakedo
mabuta wo toshite mimi sumaseba
hora kikoeru yo
แม้ว่าเปลือกหอย จะว่างเปล่า
ลองหลับตาลง แล้วเงี่ยหูฟังสิ
ดูสิ ยังได้ยินอยู่เลย

風が僕らを　ここに集めて
見せた夢と　君の笑顔が
ただ　まぶしくて　心惹かれる
今も同じ　そよ風の中
kaze ga bokura wo koko ni atsumete
miseta yume to kimi no egao ga
tada mabushikute kokoro hikareru
ima mo onaji soyokaze no naka
สายลมพัดพาพวกเรา มารวมกัน ณ ที่แห่งนี้
ความฝันที่เผยออกมา กับรอยยิ้มของเธอ
มันช่างเจิดจ้า และจับใจเหลือเกิน
ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม อยู่ภายในลมเอื่อยๆ

流れ　流れて　また会える日の
空の匂い　風は知ってるから
nagare nagarete mata aeru hi no
sora no nioi kaze ha shitteru kara
ลอยไปสิ ลอยต่อไป
กลิ่นของท้องฟ้า ในวันที่จะได้พบกันอีก
มีแต่สายลมเท่านั้นที่รู้

ここで待ってるから
koko de matteru kara
จะรออยู่ตรงนี้

.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•

:: ☆-MindMint-★ ::

สวัสดีปีใหม่ค่า〜　(●≧v≦)ﾉ
เอนทรี่แรกของปี 2017 ประเดิมด้วยเพลงสุดท้ายของบท ลม !!
ลมเบาๆ โซโยะคาเซะโนะอุตะ ของ SOARA ค่า

เพลงนี้ก็เป็นเพลงที่ฟังสบายๆแต่อัดแน่นด้วยความจอห์น
ฟังแล้วแบบ... อยากไปนั่งตากลมชิลล์ๆริมหาดเลยล่ะค่ะ (ฮา)

และ...ไหนๆก็ครบแล้ว แปะเพลงอื่นไว้ด้วยเลยละกัน
➜ 【lyrics】Squall《Murase Dai》
➜ 【lyrics】CORONA《Growth》

สุดท้าย... ปีนี้ก็ขอให้สายลมพัดพาแต่สิ่งดีๆมาหานะคะ
ไว้เจอกันใหม่เอนทรี่หน้า บ๊ายบายค่า ヽ(•̀ω•́ )ゝ✧